VERSLAG HAMME 06.04 - 08.04.18

 

Al goed dat de inrichters van dit weekend, Cindy en Hans, ons hadden verwittigd over de werkzaamheden in Hamme, er wordt daar wreed hard gewerkt aan de wegen, maar we hadden er dus geen last van, om de parkingplaats te bereiken.

Een parkingplaats vlak aan de Durme. De Durme is één meter, en na enkele uren, wanneer de tijding heeft plaats gevonden wel een meter of zeven diep. Een drukte van jewelste van vooral fietsers en wandelaars. Het is dan ook een mooie streek. Alleen de verkeersborden staan niet altijd op de goede plaats, heel wat borden komen in de Durme terecht, laffe mensen die, uiteraard als het donker is, hun flauwe stoerheid willen tonen.

Naast de parkingplaats ligt ook nog een mountenbikecross om te controleren hoe sterk je ledematen zijn, de genieters werden al moe met ernaar te kijken, dus dit laten we aan de meer getrainde lichamen over.

 

De feesttent van de genieters werd door de sterke leden in elkaar gebokst. Na een kwartier was de klus geklaard, t.t.z. na een kwartiertje wilde ze al een pint. Verwend tot en met die genieters! Een gemeende dank-u-wel vrienden.

 

D.J. Rita had hare nieuwe boxtoren bij, amai, daar komt klank uit, het water van de Durme durfde zelfs niet meer bewegen. De dansvloer was aangelegd in zwarte floer met edel stenen, alleen met die edelstenen moest je opletten om niet met uwe "smikkel" ...

Maar er werd wel gedanst, twist, swing, wals, pornorush, (tango in het Roeselaars" ) alles kwam aan bod. In het laatste uur kwamen er zelfs hele moeilijke dansen als de Hucclebuck, sjisjiwa, gevogeltedans enz... op de proppen.

 

Zaterdag werd het stalen ros uit de stallen gehaald om echt een mooie tocht te fietsen langs het water of door de natuur. Vanaf de hoger gelegen bermen komt de wereld toch mooi uit.

Op een genietend drafje lapten we heel wat kilometers af. "Julie" en "Jill" , de veerboten; brachten ons feilloos over het water, een verrassende variatie. Onze kettingen waren na heel wat tijd toch droog gelopen, en bij de "droge" pomp hielden we halt. Eenmaal gezeten in deze taverne werden er heerlijke dranken uit die pomp gepresenteerd. De inrichters moesten echter de handen uit de mouwen steken om ons te bedienen, zij deden dat goed.

Nieuwe energie haalden we uit het stoofvlees met frietjes, en natuurlijk een extra bierke of sangriaatje, bracht ook wel steun.

De rit terug naar de motorhomes verliep dus gesmeerd.

 

Veel tijd om te recupereren kregen we niet, want gewapend met onze pétanqueballen, onze wollen doekjes, onze zweetbandjes, onze trekijzers, onze handschoentjes, en onze zonnecrème werd het startsein gegeven van een jaardurende pétanque wedstrijd, ten minste als er interesse blijft. Spannend was het wel; wanneer de eerste kreten van gewin

ten gehore kwamen, maar ook de eerste vloeken het plein vulden. Na de wedstrijd hoorden we echter niets dan goeds over deze competitie. Blijkbaar had iedereen gewonnen???

 

De avond werd ingezet met "en dan wens ik jou, een gelukkige verja-aardag, en die wensen waren voor Jeanine (van Adri). Nog vele jaren !!!

De dag was goed gevuld geweest, en dus van dansen kwam niks meer in huis, en na enkele drankjes zocht ieder vreedzaam hun bedje op.

Zondagmorgen, werden de wandelschoenen om de voetjes gebonden. Op het programma een tochtje van zes kilometers. De morgenstond was wat donker, maar tijdens het wandelen kwam de zon er weer stilletjes door. Dus, iedereen te veel kledij aan, zweten, puffen,

dorst ......

We leerden dat Hamme een prachtige looppiste bezit; dat er overal water opduikt; dat er een prachtige kapel van 1777 staat, waar gewoonlijk "Heilige moeder Maria bid voor ons", op staat, maar hier stond "Heilige moeder Anna bid voor ons". Hoeveel vrouwen dat die Jozef gehad heeft weten we toch niet, wel ?

 

En in die oase van groen en water bevindt zich ook een taverne "De Watermolen", mooi gelegen zaak om een drankje of een lekkere hap tot je te nemen, terwijl je mijmerend over het water tuurt, en al je geheime dromen door je hoofd laat wandelen. Ze hebben daar een ezel, en ook hertjes lopen die je nieuwsgierig aankijken. Alleen de ezel kreeg tranen in de ogen, als hij naar mijn sangria keek. Ik kon er niet bij anders had hij zeker mogen proeven.

 

Na deze tocht zat het weekend er weer op, maar na het afscheidswoord en dank aan de inrichters, door onze voorzitter, bleven nog helpende handen om de tent te helpen afbreken.

 

De Werkgroep